Okruchy Prawdy

  I jak czujesz się po zrobieniu czegoś spontanicznego i miłego? Czujesz się wewnętrznie dobrze. Poczucie szczęścia wzrasta z powodu zrobienia czegoś dobrego i miłego. Wszyscy doskonale wiemy, jakie to uczucie. To jest coś bardzo podobnego do szczęścia zmysłowego, to jest jak szczytowe doświadczenie. Są różne rodzaje szczęścia, ale to jest właśnie ten rodzaj szczytowego szczęścia, które wywodzi się ze zrobienia czegoś miłego. Wkrótce poziom tego szczęścia ponownie się obniża. Jednak nigdy nie wraca do poziomu wyjściowego. Zostawia po sobie w umyśle swego rodzaju osad. I na tym polega istotna różnica pomiędzy szczęściem duchowym a ziemskim. Szczęście duchowe pozostawia w umyśle osad, którego ilość zwiększa się. Zostaje podniesiona choćby jego mała część. Dokładnie tak dzieje się, gdy jesteśmy uprzejmymi i miłymi ludźmi, którzy robią dobre rzeczy na tym świecie. Za każdym razem, gdy robimy coś dobrego i za każdym razem, gdy decydujemy się na to, by być miłymi, przyczyniamy się do pow...

  Czym jest zamieszanie? Czym jest katastrofa? Możesz dostrzec w nich korzyści.   Nie chodzi o korzyści osobiste, a o coś korzystnego dla wszystkich. Pamiętam lekcję historii o wielkim pożarze Londynu w XVII wieku. Mówi się teraz o pożarach w Australii, ale tamten pożar zniszczył znacznie więcej w Londynie. Zniszczył również przyczyny zarazy, czarnej śmierci. Cała środkowa część Londynu została całkowicie spalona. Więc co zrobiono? To nie była tylko odbudowa, ale przebudowa całego Londynu, począwszy od systemu kanalizacyjnego, którym odprowadzano ścieki pod ziemią. Nadarzyła się okazja, by to zrobić, ponieważ na powierzchni nie było żadnych budynków. Dzięki temu można było zbudować dobry system kanalizacyjny. Utkwiło mi w pamięci, że nie było wtedy zbyt wielu inżynierów. Nie wiedzieli też, jak radzić sobie z przepływami i wirami. Matematyka czy eksperymenty – w ogóle nie było jeszcze nauki. Może była, ale niezbyt rozwinięta. Ktoś, kto zaprojektował podziemny system kanalizacyj...

  Jeśli czujemy się spokojny sami ze sobą, będziemy spokojni w kontakcie z innymi ludźmi Wpadamy w złość, ponieważ nie jesteśmy zrelaksowani. Jeśli  jesteśmy szczęśliwi, nie rozzłościmy się na drugą osobę. Ale kiedy jesteśmy przygnębieni, zmęczeni, sfrustrowani, przeżywamy ciężkie chwile, kiedy nasze serce trawi choroba, wtedy najczęściej złościmy się na innych. Kiedy więc ktoś się na mnie złości, współczuję mu i jestem wobec niego życzliwy, ponieważ zdaję sobie sprawę, że ta osoba cierpi. Kiedy, jako student, po raz pierwszy miałem spotkać się ze znanym profesorem, który ponoć był geniuszem w swojej dyscyplinie nauki, pomyślałem sobie: „Ojej! Lepiej zamilczę, zanim coś powiem, ponieważ z pewnością on będzie w stanie czytać w moich myślach i zauważy moje intelektualne braki natychmiast,  a to byłoby takie krępujące!”. Lecz osoba "mądra" (też w tym moim przypadku), nie była i nie będzie dla nikogo podła, nie zrobi krzywdy. Osoba (nazwijmy ją oświeconą) zaakceptuje każdego ...

 Czym jest życzliwość?   Zawsze zakładamy, że to jest coś, co powinniśmy wiedzieć. Co to właściwie jest? Zakładamy, że wiemy, czym ona jest, ale tak naprawdę jeszcze nigdy jej nie praktykowaliśmy, nie czuliśmy, nie poznaliśmy. Dlatego uczymy się, jak praktykować życzliwość. I jeśli jest to życzliwość, odkrywamy, że nie walczymy z uczuciami w ciele. Nie próbujemy się ich pozbyć. Relaksujemy się z nimi. Dla mnie życzliwość jest zawarta w tych słowach, które mój ojciec wciąż do mnie mówił. „Drzwi mojego serca są zawsze dla ciebie otwarte”. Ważne i przy chwilach odpoczynku, i równie ważne przy medytacji: Dlatego zwracam uwagę na to, co się przejawia w moim ciele. Jeśli nie mogę poprawić nóg, żeby było im wygodnie, pozwalam im po prostu być. Drzwi mojego serca są zawsze dla ciebie otwarte, możesz zostać, jeśli chcesz. To jest ta piękna życzliwość. Kiedy jesteśmy życzliwi dla zwierząt, one relaksują się w naszej obecności. Zazwyczaj nie uciekają. Szczególnie w lasach te wszystk...

     Odbicie w wodzie nieba... Kto się poświęca i rezygnuje z przyjemności świata, po czym rozwija, jakby na zasadzie kompensacji, poczucie wyższości, jeśli nie jest głęboko pokorny, w końcu też zaczyna się uważać za świętego. Hindusi dobrze znają ten mechanizm. Żeby się mieć na baczności, opowiadają historię jogina, który - po latach ciężkich prób i wyrzeczeń - czuje w końcu, że zyskał "moc", do której dążył. Przygotowuje się do opuszczenia swojej pustelni w lesie, kiedy ptaszek siedzący na gałęzi dokładnie nad nim... plaf, robi mu na głowę. Jogin jest wściekły, spogląda na biedne stworzenie, i to spada na ziemię spopielone. Jogin jest zadowolony. Ma dowód, że jego zamiar się powiódł. Przepełniony pychą, schodzi do doliny i w pierwszej wiosce puka do drzwi, żeby poprosić o jedzenie. Kobiecy głos mówi mu ze środka, żeby zaczekał. Jogin się irytuje i kiedy w końcu kobieta otwiera, aby podać mu ryż, ten patrzy na nią złym wzrokiem. - Ej, ja nie jestem jak ten ptaszek, które...

 Anoreksja - z cyklu "dziwne historie". Jedną z historii, którą słyszałem i która pokazuje, skąd się bierze  lęk (fobia), jest historia dziewczyny chorującej na anoreksję.   Jej matka próbowała wszystkich sposobów: terapeutów, lekarzy, leków i psychologów – ale nic nie działało. Ta biedna dziewczyna była coraz chudsza, sytuacja naprawdę stała się dramatyczna, groziła jej śmierć. Ludzie, dopiero gdy są w desperacji, próbują alternatywnych metod takich jak regresja, chociaż nie powinno się ich określać jako „alternatywne”.  Tak, regresja hipnotyczna zakłada istnienie poprzednich wcieleń i może być sprzeczna z tym, w co ktoś wierzy, ale jeśli coś działa, dlaczego nie spróbować? Matka dziewczyny zabrała ją do hipnoterapeuty, który nie miał problemu z wprowadzeniem jej w hipnozę i cofnięciem się do jej poprzedniego wcielenia już podczas pierwszego spotkania. W transie dziewczyna przypomniała sobie, że w poprzednim życiu miała starszą siostrę i że ona i jej siostra za...

Czymże jest miłość, jeśli nie zaprzeczeniem rozumu?  Dlaczego  nie spróbować działać, czuć i myśleć jak w przypadku miłości? Dlaczego nie odrzucić automatyzmu racjonalnego umysłu, którym obecnie  posługuje się większość ludzi i który  stoi u podstaw naszego sposobu widzenia świata?   Nic nie jest naprawdę nasze.  Absolutnie nic, nawet nasze ciała. Upieramy się i powtarzamy: „To ciało jest moje”? Ale o nasze ciało  może  upominać się - matka, ojciec, współmałżonek w oparciu o sakrament małżeństwa, sama ziemia, ogień, woda i warzywa, które jemy etc A nasze myśli i uczucia? Nie są też nasze. Przejęliśmy wszak je od: rodziców, nauczycieli , z książek etc A jednak wciąż powtarzamy, mówimy, piszemy w artykułach i komentarzach: "To są moje myśli, mój umysł". Wydają się one tak bardzo nasze, że się z nimi identyfikujemy. Mówimy: ,ja" i myślimy o naszym ciele i umyśle. Ale kto to jest ten w nas, kto identyfikuje ciało i umysł? Trzeba zrozumieć kim naprawdę...