Okruchy Prawdy

Medytacja Sylwii To tylko opis a nie medytacja. Medytuj po swojemu. Tu znajdziesz tylko kierunek... Po odprężeniu ciała i całkowitym jego zrelaksowaniu  skup uważność na oddechu i    oddal wszystkie niepożądane myśli. Nie walcz z nimi tylko odpuść. Gdy będziesz w stanie alfa, przywołaj następujące obrazy: Płyniesz po kryształowej wodzie prosto w kierunku   wschodzącego Słońca.   Dookoła Ciebie pluskają się delfiny. Są radosne i zachwycone Twoją obecnością. Śmiejesz się do nich każdą komórką swojego ciała. Kochasz , szanujesz i podziwiasz je. Dla radości, zabawy rozkładasz swoje ciała (fizyczne, uczuciowe ,mentalne) w chmurę komórek . Znikasz delfinom i  śmiejesz się z ich chwilowego zaskoczenia. Ale delfiny to posłańcy do Uniwersum , do Stwórcy. Odnajdują i prowadzą Cię dalej. Słyszysz o pięknym dźwięku uderzenie w dzwon. Otacza Cię jasna czerwień   Słońca. Każda komórka Twojego ciała  kąpie się w tej jasnej i zdrowej czerwieni. Słyszysz następne ...

GNOM Leżałem pod sosną na mokrym od rosy mchu. Obudziłem się z przeczuciem, że otacza mnie tłum mówiących na raz istot. Rozejrzałem się dookoła. Wśród otaczających mnie sosen i świerków nikogo nie było. Obok mnie leżała jedwabna fioletowa chusta a przede mną, na ścieżce, stał samochód. Przymknąłem oczy chcąc zmusić umysł do skupienia i poukładania wspomnień w jakąś logiczną całość. Doszedłem szybko do wniosku, że wszystko to co zdarzyło się,   burza i spotkanie z pustelnikiem śpiącym w trumnie, było snem. Gdy samochód zawisł na pieńku, zniechęcony kolejnym i nieudanymi próbami uwolnienia go, widocznie usiadłem pod sosną i zasnąłem.   I cóż, jak każdej nocy, w śnie zamarzyłem sobie by spotkać   kobietę o jasnych włosach.   Czy leżąca obok mnie chusta oznacza, że ona tu była kiedy spałem? Przez cały czas rozmyślań słyszałem zupełnie nie znany mi szum. Tę kakofonię, przypominającą brzęczenie w ulu pszczół, nagle zagłuszył głos: - Hej! Tam leży człowiek. To musi być on b...

Nie zabijaj delfina nawet we śnie. Słońce nie zajdzie – ty nie zaśniesz. Nie zabijaj delfina! Trzepot płetw huragan zrodzi. Oś Ziemi zmieni. Słońce nie zajdzie – ty nie zaśniesz. Nie zabijaj! Delfin Zdarzyło mi się, że poprowadziłem trzy dniowy, integracyjny, wyjazd dla kierownictwa i pracowników sieci komórkowej. Między innymi   zaplanowaliśmy naukę nurkowania. Po zakończeniu tego wyjazdu napisałem i wysłałem do uczestników list w formie opowiadania. Moi drodzy, podczas nurkowania groziło wam najdziwniejsze z niebezpieczeństw jakie może spotkać Homo Sapiens – transformacja w głębinie. Oto relacja. Przypomnijcie sobie proszę. Jedziemy autobusem z Warszawy nad jeziora augustowskie i na video oglądamy „WIELKI BŁĘKIT”. Bohater filmu Jacques wybiera życie wśród delfinów. Stres bycia człowiekiem niszczy jego wrażliwą naturę. „Idź kochany i zobacz. Tam jest ciemno i zimno.” – mówi do niego kochana kobieta zwracając mu wolność. W głębinie czeka na niego przyj...

„ Zakończenie” Chwilowo to my jesteśmy wrogami samych siebie. Należy przywrócić duchowy wymiar naszemu życiu, uwięzionemu teraz w sidłach materii. Musimy być nie tak egoistyczni, mniej się kierować osobistym interesem, a bardziej poświęcać dobru ogółu.  Święte księgi, mistrzowie, guru, religie są przydatne, ale tak jak windy, które zawożą nas na górę, pozwalając oszczędzić siły. Ostatni fragment drogi, ta drabinka prowadząca na dach, z którego widać świat, albo na którym można się wyciągnąć i stać się chmurą, ten ostatni fragment – trzeba przejść  samotnie. Ważne, żeby podjąć podróż. Podróż powrotną,  podróż każdego człowieka, który budzi się ze snu życia zmysłowego. To chwila powrotu do domu, cofnięcia się do początków. A te, są boskie, bo jeśli na skali czasu pochodzimy od małpy, to na skali bytu – od Boga. Powrócić oznacza upomnieć się o nasze boskie pochodzenie. W jaki sposób? Dokopując się do własnego wnętrza, eliminując stopniowo całą otoczkę swojej osobowości, swoj...

TORNADO Mija upalny dzień a Anioł nie nadchodzi. Przeznaczenie spóźnia się. Dusza ulatuje w nicość. Siedzę na pomoście wpatrzony w drobne fale jednostajnie i niezmordowanie atakujące piaszczysty brzeg. Szum wiatru i intensywny zapach róż z kwietnika budzą nostalgiczne refleksje.   Odbicia falujących i przesuwających się chmur wymuszają łańcuchy chaotycznie posplatanych myśli: a to o róży Małego Księcia, o sensie i bezsensie życia, przemijaniu i trwaniu, o przeznaczeniu i własnych wyborach,   przyczynach i skutkach, o mocy i bezsilności wobec Losu, i o głębi marzeń, o olśnieniu, zauroczeniu, spełnieniu i o Aniołach. Co One mają z tym wszystkim wspólnego? Z zadumy wyrywa mnie odgłos grzmotu. Nad jezioro, z zachodu, wtaczają się groźnie wyglądające chmury. Chmury te płoną ciemnoczerwonym żarem, a kilka z nich sprawia wrażenie jakby jarzyły się od wewnątrz. Tak jak przepływające przez umysł myśli nie są   istotnością bo są zapożyczeniem, chmury nie tworzą przestrzeni, one w n...